วันนี้วันที่ 8 ของปฏิทิน
วันนี้ น่าจะเป็นวันที่ 7 ของการทำงาน
แต่วันนี้ เพิ่งจะเป็นวันที่ 2 ที่ฉันเริ่มขยับตัว ก้าวขาออกจากห้องเกินรัศมี 5 กิโลเมตร
ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรที่ทำให้ไอ้ตัวขี้เกียจมาเกาะกุม รั้ง ให้ตัวฉันติดหนึบอยู่กับที่นอน
ไม่อยากจะลุกไปไหน จะว่านอนซมเป็นซอมบี้อยู่ในห้องอย่างเดียวก็ว่าได้
ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ป่วยนิดหน่อย ไมเกรนขึ้น หวัดแดก ความเบื่อเข้าครอบงำ
55555555555555+++ ก็ว่าไปนั่น ความจริงเรื่องป่วยไม่ใช่ประเด็น
อาการเจ็บป่วยเล็กๆน้อยๆ ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรต่อการทำกิจวัตรประจำวัน ต่อการก้มหน้าก้มตาทำงาน
อาการป่วย ที่ฝังอยู่ข้างในลึกๆนั่นต่างหากละ ที่มันเกิดบ้าห่าเหวอะไรกันไม่รู้
จู่ๆก็มาสำแดงฤทธิ์เดชข่มภูมิคุ้มกันฉัน จนทำให้เกิดอาการ อยากจะนอนจมอยู่ในห้องทั้งวัน
แดด ไม่ส่องเข้ามาในห้อง ทำให้ห้องมันมืดอำครำ เหมาะแก่การหมกตัวเป็นที่สุด
.
.
.
.
.
เที่ยงกว่าๆ หรือไม่ก็บ่ายโมง ได้เวลาลุก ชงกาแฟ อาบน้ำ เดินข้ามถนนไปตลาด
นั่งทานข้าวตามสั่ง เดินแวะเวียนเข้าร้านหนังสือเช่า โดยไม่ได้อะไรติดมือมา
กลับห้อง หยิบเพชรพระอุมาอ่าน รับโทรศัพท์บ้าง ตามแต่อารมณ์ ไม่ก็หยิบขึ้นมาปิดเครื่องเฉยเสีย
เย็นๆ รดน้ำต้นไม่หน้าห้อง เดินข้ามถนน เข้าตลาด หาผลไม้อย่าง 2 อย่าง
เป็นมื้อเย็น เดินเข้าร้านต้นไม้ ได้กุหลาบหนูมาต้น สีชมพูแปร๊ด สวยดี บางวันก็ได้ปุ๋ย
บางวันก็ได้กาบมะพร้าว แล้วแต่จะนึกได้..................เดินกลับห้อง
อาบน้ำ หยิบเพชรพระอุมามาอ่าน ตี 1 ตี 2 ม่อยหลับไป
ราวเที่ยง หรือไม่ก็บ่ายโมง ตื่น อาบน้ำ ชงกาแฟ ไปตลาด กลับมาอ่านเพชรพระอุมา
ราวเที่ยง หรือไม่ก็บ่ายโมง ตื่น อาบน้ำ ชงกาแฟ ไปตลาด กลับมาอ่านเพชรพระอุมา
ราวเที่ยง หรือไม่ก็บ่ายโมง ตื่น อาบน้ำ ชงกาแฟ ไปตลาด กลับมาอ่านเพชรพระอุมา
ราวเที่ยง หรือไม่ก็บ่ายโมง ตื่น อาบน้ำ ชงกาแฟ ไปตลาด กลับมาอ่านเพชรพระอุมา
ราวเที่ยง หรือไม่ก็บ่ายโมง ตื่น อาบน้ำ ชงกาแฟ ไปตลาด กลับมาอ่านเพชรพระอุมา
ราวเที่ยง หรือไม่ก็บ่ายโมง ตื่น อาบน้ำ ชงกาแฟ ไปตลาด กลับมาอ่านเพชรพระอุมา
กิจวัตร มันก็เป็นอยู่อย่างนี้ เห็นไหมว่า
ความจริงจะเรียกว่านอนซมเป็นซอมบี้เสียทีเดียวไม่ใช่
ยิ่งมีเรื่องหลายอย่างประดังประเดเข้ามา แม้แต่คนใกล้ตัวที่สุดก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้มันดีขึ้นได้
ร่อมๆอยากจะลุกขึ้นไปหยิบคัตเตอร์ในซองใส่ดินสอมากรีดลงที่ข้อมือ
เผื่อว่าความเจ็บปวดทางกายจะช่วยกระตุ้นให้กำลังใจมันกลับมา
.
.
.
.
.
.
เจ้อ้อม ขอบคุณวะเจ้ที่วันนี้ทำให้เรารู้สึกดีขึ้น
.
.
.
.
.
.
ลป. สงสัยละดิ งานไม่เป็นสัปดาห์ ไม่โดนซองขาวรึไง
ไว้ค่อนทำชดเชยช่วงวันหยุดแล้วกัน
