.

.

.

ที่รัก ฉันจะกลับมา เมื่อฟ้ามืดสนิท........

นึกกล่าวลาเขาเบาๆในใจ ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากเขาอย่างแผ่วเบาด้วยกลัวว่าเขาจะตื่น เพราะไม่ชอบเลย กับการต้องเอ่ยคำลา แม้ว่า ทุกค่ำคืน จะต้องกลับมาก็ตาม ไม่เคยมีครั้งใด ที่จะห้ามใจไม่ให้กลับมายังที่นี้ได้ เมื่อยามที่ค่ำคืนมาเยือน นับตั้งแต่ วันแรกที่ได้สบตากับเขา วินาทีนั้น ก็เข้าใจในทันทีว่า คนนี้ละ คนที่ตามหา มาตลอด แล้วก็หลงเขาตั้งแต่นาทีนั้น

นักดนตรี หนุ่มรูปงาม ชายผู้เกลียดความวุ่นวายและการดำเนินชีวิตภายใต้แสงสว่างของดวงอาทิตย์ใบโต แต่กลับลุ่มหลง แสงนวลเย็นตาของพระจันทร์ ยามค่ำคืน ชายผู้ไม่ประสีประสากับการพูดคุยกับคนแปลกหน้า โดยเฉพาะเพศตรงข้าม ซึ่งดูแล้วมันช่างขัดกับอาชีพที่เขาพึงทำอยู่ มันช่างขัดกับบุคลิกภายนอก ที่ดูเย็นชา น่าลุ่มหลงนัก แล้วใครจะเชื่อ ว่าฉันได้เขา คิดแล้วก็ยังตื่นเต้นอยู่ในใจ จนไม่อยากจะจากห้องนี้ไปเลย

รอก่อนนะ พ่อนักดนตรีหนุ่ม รอให้ฟ้ามืดลงในวันสุดสัปดาห์ที่แสนสั้น ฉันจะกลับมาบรรเลงเพลงรักกับเธอต่อ เพลงรัก ที่มีเพียงบทนำแต่หา บทสรุปไม่ได้ เพลงรัก ที่ไม่อาจรู้ได้ว่า จะจบลงเมื่อใด แต่จะถามหาทำไมเล่า ในเมื่อ บทเริ่มและท่อนฮุก ก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ ที่จะสร้างความวาบหวามให้ไม่รู้ลืม

อีกแล้วเหรอ ฟ้ายังไม่ทันจะสางเลย เธอก็จะจากผมไปอีกแล้วเหรอ นี่เป็นครั้งที่เท่าไรไม่รู้ เพราะผมไม่เคยนับ เพียงแต่มันไม่ใช่ครั้งแรก ที่เธอปล่อยให้ผม ต้องทนนอนหนาว ท่ามกลางอากาศ เย็นยะเยือกในยามฟ้าใกล้รุ่ง ผมจำไม่ได้แล้ว ว่าครั้งแรกที่เจอกัน เราคุยอะไรกันบ้าง ผมจำได้แค่รอยยิ้ม ริมฝีปากที่ขยับขึ้นลงยามเธอพูดคุย ผมยังจำแววตานั้นของเธอได้ดี แววตาที่แทบจะทำให้ผมลืมโน้ต จนเกือบจะเล่นเพลงไม่จบ แววตาที่ช่างดูเศร้าสร้อย ผิดกับบุคลิก เสื้อผ้า และกิริยา ที่ผมดูก็รู้ว่า เธอช่างเป็นนักแสดงที่เล่นได้ตามบทได้ดีเยี่ยม ผมจำได้แค่นั้น ในวันแรกที่เราเจอกัน และในวินาทีนั้น ผมก็ตกลงไปในหลุมนั้นเสียแล้ว

ผมจำไม่ได้ว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น ผมรู้สึกตัวอีกครั้ง ก็มายืนอยู่ที่หน้าห้องตัวเอง โดยมีเธอยืนอยู่ข้างกาย ผมจำอะไรไม่ได้ นอกจากบทเพลง อันหวานแช่มชื่น ที่ค่อยถูกเร่งเร้าให้ร้อนเร่ายิ่งขึ้น และนับจากวันนั้นมา ทุกสุดสัปดาห์แสนสั้นที่พอฟ้ามืดลง เราจะเริ่มเล่นเพลงรักที่ไม่รู้จบ อีกครั้ง และอีกครั้ง

ผมมีความสุข ทุกครั้งที่ได้อยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเธอ แต่ทุกครั้งท่ามกลางแสงจ้าของดวงตะวัน ผมก็จะเผลอ ร้องไห้ คิดถึงเธอ เธอผู้เร่าร้อน เหมือนดังแสงจ้าของดวงตะวันที่ผมเกลียด เธอผู้มีเสน่ห์ลึกลับอย่างร้ายกาจ เหมือนดวงจันทร์ยามราตรีที่ผมลุ่มหลง เธอ ผู้ที่ไม่อาจค้นพบได้ว่า สิ่งใดที่เธอปรารถนา เธอผู้มีดวงตาที่เศร้าสร้อย เธอผู้ที่เชื้อเชิญให้ผมอยากลองสัมผัสกับแสงจ้าในยามกลางวัน เธอ..................

ผู้ที่ผมสัมผัสได้ แค่ยามค่ำคืน

แรงบันดาลใจจาก คืนนั้นที่ฉันตกหลุมรักเธอ