่jila

ความรัก เริ่มลุ่มๆดอนๆ (เขาบอกว่าฉันคิดเพ้อเจ้อไปเอง) ความสัมพันธ์ ใกล้ถึงจุดวิกฤต ความอดทนใกล้ถึงที่สุด มันเหนื่อย ที่จะต้องทนประคับประคอง ความสัมพันธ์ เมื่อใครคนหนึ่ง พยายามทำให้มันไปให้ได้ตลอดรอดฝ่ัง ใครอีกคนหนึ่ง กลับนิ่ง เฉยเมย เสมือนไม่รู้สึกรู้สมกับอะไรๆที่มันกำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ ภายใต้ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง แต่ความรู้สึกนั้นแสนเปราะบาง และเบา พร้อมที่จะขาด่และปลิวหลุดลอย ไปพร้อมกับพายุ อารมณ์ หลากหลาย ที่กำลังตั้งเค้า หรือจำต้องทน เพียงเพื่อรักษา วันคืนและเวลา ที่เคยมีร่วมกัน จริงๆแล้ว อาจเป็นความขาดกลัวของฉันเอง กลัวที่จะรับรู้ว่า เราต่างฝ่ายต่างหมดแล้วซึ่งความรัก กลัวที่จะต้องได้รับรู้ต่อไปว่า อะไรๆ ทั่เขาไม่เคยทำหรือปฏิบัติกับเรา แต่เขากลับทำให้ กับใครคนอื่นที่ต่อไป เขาอาจจะรักหมดใจ เสียยิ่งกว่าเรา น่่ันเป็นเหตุผล ของความเจ็บปวด ที่ไม่อาจทนได้เสียยิ่งกว่าสิ่งใด ร้องไห้ ร้องไห้ให้กับอะไรละ? มันมาก เสียจนไม่อาจแยกแยะได้ว่า สิ่งไหน หรืออะไร ที่ทำไห้ต้องเสียน้ำตาได้มากมายขยาดนี้ ร้องไห้ ให้กับความรักทั้งหมด ท่ีฉันมีให้เขา แม้ว่าต่อไป อาจไม่มีคำว่า " เรา "